ในบทความก่อน ผมได้อธิบายไว้ว่าวัสดุเสริมสันจมูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ คือซิลิโคนและเนื้อเยื่อของตนเอง
แต่ในสิ่งที่เรียกรวม ๆ ว่า "ศัลยกรรมจมูกด้วยเนื้อเยื่อของตนเอง" ยังมีอีกหลายวิธี และผลลัพธ์ก็แตกต่างกันมากตามวิธีที่ใช้
หลายคนมาปรึกษาโดยรู้เพียงว่า "ตัดสินใจใช้เนื้อเยื่อของตนเองแล้ว" แต่ในความเป็นจริง การใช้เนื้อเยื่อชนิดใดและแปรรูปอย่างไรนั้นต่างกันมาก
หนังแท้ของตนเอง (dermal graft) คือการนำชั้นหนังแท้จากร่างกายมาใส่ที่สันจมูก ข้อดีที่ชัดเจนคือเป็นเนื้อเยื่อของตนเอง แต่ผมมักไม่แนะนำให้ใช้เป็นวัสดุเสริมสันจมูก
เหตุผลมีสองข้อ หนังแท้มีเนื้อหนาและทู่ จึงยากที่จะสร้างแนวสันจมูกให้คมชัด และที่สำคัญที่สุดคือคาดการณ์อัตราการยุบตัวได้ยาก
อัตราการยุบตัวแตกต่างกันไปในแต่ละคน และแม้ในคนเดียวกัน หากบางส่วนยุบมาก บางส่วนยุบน้อย สันจมูกก็จะขรุขระ
หากการผ่าตัดเรียบร้อยดีแต่ผลลัพธ์ไม่สม่ำเสมอ นั่นคือข้อจำกัดของวัสดุ ไม่ใช่ฝีมือของแพทย์
อนุภาคกระดูกอ่อนของตนเอง (ห่อด้วยพังผืด) คือการสับกระดูกอ่อนให้ละเอียด แล้วห่อด้วยพังผืดก่อนใส่
ลองนึกภาพการบรรจุอนุภาคกระดูกอ่อนไว้ในพังผืด เหมือนการม้วนคิมบับ
การยุบตัวน้อยกว่าหนังแท้ แต่ยังต้องเผื่อการยุบตัวไว้ และเพราะมีลักษณะเป็นถุงนิ่ม แนวสันจมูกจึงไม่คมชัดนัก
และมีอีกเรื่องที่ผู้ป่วยมักไม่รู้ คืออัตราการยุบตัวจะเปลี่ยนไปตามว่าสับอนุภาคกระดูกอ่อนละเอียดแค่ไหน และบรรจุมากเพียงใด
เกณฑ์นี้แตกต่างกันไปในแต่ละคลินิก นี่คือเหตุผลที่ "สันจมูกจากอนุภาคกระดูกอ่อน" เหมือนกันแต่ผลลัพธ์ต่างกัน นอกจากนี้ยังต้องเก็บพังผืดแยกต่างหากด้วย
อิมแพลนต์อนุภาคกระดูกอ่อนซี่โครงของตนเอง คือการแปรรูปกระดูกอ่อนซี่โครงเป็นอนุภาค แล้วอัดขึ้นรูปเป็นอิมแพลนต์ทรงสันจมูกก่อนใส่
วัสดุยังเป็นกระดูกอ่อนของตนเอง แต่รูปทรงถูกเกลาอย่างประณีตเหมือนอิมแพลนต์
สิ่งที่ตัดสินผลลัพธ์ในจุดนี้คือระดับการแปรรูปอนุภาค ยิ่งแปรรูปอนุภาคละเอียดเท่าไร เมื่ออัดขึ้นรูปก็จะบรรจุกระดูกอ่อนได้มากและแน่นขึ้นในปริมาตรเท่าเดิม และยิ่งเนื้อเยื่อแน่นเท่าไร อัตราการยุบตัวก็ยิ่งต่ำลง
ก่อนหน้านี้ผมกล่าวถึงขนาดอนุภาคว่าเป็นเหตุผลที่ผลลัพธ์ของวิธีอนุภาคกระดูกอ่อนต่างกันในแต่ละคลินิก ในที่นี้หลักการเดียวกันนั้นทำงานในทิศทางตรงกันข้าม
การเกลาอนุภาคให้ละเอียดแค่ไหนและบรรจุให้แน่นเพียงใด ก็คือคุณภาพของการผ่าตัดนี้นั่นเอง
นี่คือแนวทางที่ตอบโจทย์สองเป้าหมายซึ่งเคยไปด้วยกันได้ยาก ได้แก่ การติดเข้ากับร่างกายและความปลอดภัยของเนื้อเยื่อของตนเอง กับแนวเส้นที่ประณีตของอิมแพลนต์ ไว้ในวัสดุชนิดเดียว
พูดตามตรง เมื่อผมนึกถึงวิธีนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ผมคิดว่า "ยูเรก้า"
วิธีนี้เคยใช้กันในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย และตลอดกว่า 20 ปีที่ทำศัลยกรรมจมูก คำตอบของสิ่งที่ผมชั่งน้ำหนักมาตลอดระหว่างความประณีตของซิลิโคนกับความปลอดภัยของเนื้อเยื่อของตนเองก็อยู่ตรงนี้
ในตอนนั้น ผมกำลังกุมขมับคิดว่าจะผ่าตัดให้ผู้ป่วยจากต่างประเทศที่มีโรคภูมิต้านตนเองอย่างไร
ผมยังจำความรู้สึกตอนที่ตัดสินใจว่าจะนำวิธีนี้มาใช้กับผู้ป่วยของผมได้จนถึงทุกวันนี้
ทุกวันนี้มีบริษัทที่ทำแม่แบบอยู่มากมาย และยังมีคนมาเสนอขายด้วย แต่ตอนที่ผมเริ่มต้นยังไม่มีสิ่งเหล่านี้ ผมจึงต้องสอบถามและเสาะหาเอง
ด้วยเหตุนี้ เราจึงวางวิธีนี้ไว้เป็นหัวใจของการผ่าตัดสันจมูกภายใต้ชื่อ RIBFIT™
แน่นอนว่าวิธีนี้ก็ไม่ได้เหมาะกับทุกกรณี เพราะต้องเก็บกระดูกอ่อนซี่โครง จึงต้องมีแผลผ่าตัดเล็ก ๆ ที่หน้าอก และไม่ใช่แค่การเก็บกระดูกอ่อนเท่านั้น ขั้นตอนการแปรรูปเป็นอนุภาคและการทำอิมแพลนต์ก็ต้องใช้ความละเอียดอย่างมาก
อีกทั้งแม้จะเป็นการแปรรูปเป็นอนุภาคเหมือนกัน ตัวผมเองทำการผ่าตัดด้วยอนุภาคกระดูกอ่อนซี่โครงของตนเอง (ห่อด้วยพังผืด) มาตั้งแต่ราว 10 ปีก่อน แต่กว่าจะทำเป็นอนุภาคละเอียดได้อย่างทุกวันนี้ ก็ต้องผ่านการลองผิดลองถูกนับครั้งไม่ถ้วนและใช้เวลามาก
จมูกที่ต้องการเสริมสันเพียงเล็กน้อย หรือจมูกที่ผิวหนาและแข็งแรงพอจะใช้ซิลิโคนได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องใช้วิธีนี้
ตามหลักการที่ผมเคยกล่าวไว้ในบทความก่อน วัสดุควรถูกกำหนดโดยสภาพของจมูก ไม่ใช่โดยคลินิก
อย่างไรก็ตาม หากคุณผิวบาง เคยมีการอักเสบหรือการหดรั้ง หรือไม่อยากใช้อิมแพลนต์แต่ก็ไม่ต้องการสันจมูกที่ดูทู่ โปรดตรวจสอบให้แน่ชัดว่าเป็นเนื้อเยื่อของตนเองแบบใดก่อนตัดสินใจ
"เนื้อเยื่อของตนเอง" ไม่ได้หมายถึงการผ่าตัดแบบเดียวกันทั้งหมด
— Dr. Kim Hyung-taek ผู้อำนวยการคลินิก KOWON Plastic Surgery